نام مسیح ، همیشه برای ما تجسم پاکی ، راستی صفا و لطافت روح بوده است . چرا که سیرتی که قرآن از او به ما نمایانده ، چنین است . و حتی واژآرایی این نام نیز از نوعی موسیقی لطیف و پر روح برخوردار است . دوستداران مسیح به همین خاطر همیشه چهره ای آرام ، با تبسمی نازک برای او ترسیم کرده اند . اما غالب این نقاشی ها - که گاه دوستان ما نیز از آن استفاده می کنند - به مسیح ، این مرد آسمانی شرقی ، چهره ای با نژاد غربی بخشیده اند - موهایی صاف و طلایی با چشم هایی روشن - . بماند که پیروان او در آفریقا نیز او را سیه چرده و جعدین مو ترسیم می کنند . به هر جهت این را خوب می توان فهمید که همه مسیح را از خود می دانند و به راستی مسیح تعلق به همه دارد . وبر اساس منطق (لا نفرق) تعلق به پیروان آخرین پیامبر نیز .

روبین وود زورث کاریس ، یک خبرنگار آمریکایی است که برای پوشش خبری دهه فجر سال 1364 به ایران آمده و این شانس را داشته که حضرت امام (ره) را در جماران ملاقات کند . او که از ابتدای ورود به حسینیه از همه چیز حتی سیگار نکشیدن مردم در آن تجمع و شیطنت نکردن دانش آموزان گروه سرود متعجب شده ، می گوید : گویا همه برای یک کار خیلی جدی در این سالن جمع شده اند . او بر همین منوال همه چیز را با دید بدوی خود تحلیل و با عباراتی ابتدایی و کاملا فطری بیان می کند . لحظه ورود امام را اینگونه بیان می نماید : احساس می کنم یک انرژی فوق العاده از پشت سر او ساطع است که مرا به بالای بالکن می کشد . او به شدت تحت تاثیر متانت امام قرار می گیرد و از این که آن حضرت هنگام شعار دادن مردم و سخنرانی دیگران که گاه متضمن تعریف هایی از ایشان است ، لبخند نمی زنند ، احساساتی نمی شوند و به اطراف نگاه نمی کنند ، شگفت زده می شود و اوج دریافتش از سیمای امام را در این جمله بیان می دارد : اگر روزی بخواهم فیلمی درباره مسیح بسازم ، بی شک نقش مسیح را به این مرد خواهم داد .(زیباترین تجربه من - ترجه - خاطرات روبین وود زورث کاریس )
آری مهربانی ، متانت ، انرژی معنوی ، جدیت و فروتنی چیزهایی است که باعث می شود یک پیرو مسیح ، سیمای او را در چهره امام ببیند . آنطور که از خاطرات او می توان فهمید ، او به طور حتم نمی دانسته که نام امام نیز مانند مسیح ( روح الله ) است وگرنه شاید گمان به رجعت مسیح می برد که این چنین دگرگونی عظیمی را بر روی زمین ایجاد نموده است .
ما البته بر این گمان نیستیم که خمینی مسیح است ، اما همه می دانند که انقلاب او به مانند دم مسیح زندگی بخش بود . مردم ما از آن زمان که او را شناختند ، تمثال او را نصب العین خویش قرار دادند . حتی آن زمان که این عمل جرم محسوب می شد چرا که آن تاثیر مسیحایی را به راستی دریافته بودند . برای اثبات این مدعا نیز ، نیازی به اقامه دعوا ندیده اند . چرا که گمان نمی رود اگر کسی به دیده انکار ننگرد و در مقابل کلام و حتی سیمای امام قرار گیرد ، همان انرژی فوق العاده که زورث کاریس از آن سخن گفت ، اورا به سوی خویش نکشاند .

امروز ، جدای از تمام تمثال هایی که بر اسکناس ها وکتاب ها و در و دیوار و بیل برد ها وسایر جایگاه های رسمی و نیمه رسمی ، از امام دیده می شود ، زیباتر و دلنشین تر ، تمثال هایی است که مردم ، خود با انگیزه ای عاشقانه بر دیوار منزل و مغازه و کارگاه و دفتر و مسجد و تکیه خود نصب نموده اند . این تصاویر از چند جهت قابل توجه و بررسی اند . اول آنکه گاه کهنگی آن ها و حتی قاب هایشان این سوال را به وجود می آورد که چرا صاحبش آن را با عکس های جدید و پوسترهای نوتر تعویض نکرده است ؟ اما غافل از آنکه کهنگی این عکس ها از کهنگی عشق صاحبش به امام خبر می دهد و همیشه یاد آور خاطرات روزها یی ست که آن عکس در آن روزها تهیه و نصب گردیده .