هفت سين + يك صاد

محمدرضاميري — Sat, 10 Mar 2012 15:57:00 GMT

هفت سين + يك صاد

هفت سين را چه کسي ابداع کرد و چرا و از کي نميدانم ( البته شکسته نفسي است. چون قطعي اش را نيمدانم و از نظريه ها و فلسفه گويي هاي انجام شده بي خبر نيستم). اما همين را مي دانم که پس از هزاران سال، حالا دارد اتفاقات مهمي در هفت سين باستاني ما مي افتد. هفت سيني که ديگر به سماق و سير وفا دار نيست. هفت سيني که به سجاده و سيم خاردار بيشتر فکر مي کند. به گمان من پس از ظهور اسلام که قرآن را به سفره ي ايرانيان اضافه کرد، اين دومين اتفاق در اين سفره ي باستاني است. بخواهيم يا نخواهيم، اين اتفاق که در سال هاي اخير رخ داده، تابع بدعت مقدسي است که خانواده ها را از پاي سفره ي سال تحويل خانه، به مناطق عملياتي جنوب مي کشاند. حالا سفره ي جديد خاک هاي غريب جنوب است. پس هفت سين خودش را هم مي طلبد. هفت سيني با صفا.

سفره ي تحويل سال 1360 در منطقه ي سومار و در چادر گروهي رزمندگان ارتش.(عکس از آلبوم شخصي يوسف صفّار):

سفره اي که ما در تحويل سال 79 در مقتل الشهداي بهبهان، محور شهيد صفوي در نزديکي جاده ي خرمشهر پهن کرديم(سبزه، سجاده، سينه سرخ، سپر، سربندو...بقيه را بخاطر ندارم):

در لحظه ي تحويل سال 87 زوج جواني در آستانه ي مقتل الشهداي شلمچه اين هفت سين نقلي را جفت و جور کرده بودند:

اين سفره در مسجدي واقع در بازار پشت جامع خرمشهر پهن بود و من ساعاتي پس از تحويل سال 87 آن را عکاسي کردم. به گمانم اين بدعت که سفره ي سال تحويل درکنار محراب پهن شود و ميوه و شيريني و آجيل هم با پيش دستي براي پذيرايي در کنارش قرار گيرد، متآثر از حضور زائران راهي نور در اين مسجد يا مساجد شبيه آن و پذيرايي از آنان است. باز هم خرمشهري ها بهتر مي دانند:

اين يکي سفره را تحويل سال 89بچه هاي راهي نور در قطار پهن کرده اند. آنان فارق از هر سين، دوست داشتني هاي خود را رديف کرده اند. از سنجاق و سير و سيم کارت دم دست گرفته، تا پلاک و ديوان حافظ. چه کرده اين دفاع مقدس براي پيوند امروز و ديروز فرهنگ ما!!!! (عکس از مدير وبلاگ سراج)

و اين هم سفره ي هفت سين، در يادمان شهداي عمليات رمضان و در تحويل سال 90 است. البته کمي جنگي تر (سيم چين، سيم خاردار، سيم تله، سربند...):

و البته فقط يک ماهي گلي در يادمان شهداي هور، تحويل سال 90:

اين يادداشت تقديم شد به آنان که بر خلاف عهد مألوف(!) امسال، سالشان را در شهر تحويل مي کنند.

حسينيه هاي شهر من (1)

محمدرضاميري — Wed, 07 Mar 2012 09:33:00 GMT

حسينيه هاي شهر من (1)

آنقدر بخاطر گرفتاري ها پست نگذاشتم و از طرفي آنقدر احساس غربت مي کنم براي جاي خالي مشهد قبلي در آنچه امروز مشهد فعلي به نام سنت و هويّت درگير کليشه ها و فرم هاي وارداتي آن شده، که ترجيح دادم نمونه هاي ديگري از هنر صميمي و مردمي آهنگران مشهد را در قالب سردر حسينيه ها ارائه دهم ولو بدون يادداشت.
آنچه در ذيل مي آيد، چند حسينيه در اطراف پاييين خيابان مشهد است که نميدانم امروز ديگر هست يا نه. عکس ها به چهار سال پيش بر مي گردد.

سردر منزلي که وقف حسينيه شده و با يک آهنکاري از يک منزل مسکوني بازشناخته مي شود:
باب رحمت نيست جز باب شهيد راه دين/ هذه جنّات عدن فادخلوها آمنين

سردر حسينيه ي قنادهاي مشهد مقدس:

نام اين حسينيه را فراموش کرده ام. همينقدر مي دانم که پشت بازار رضاست. هر کس مي دانست، به من هم يادآوري کند:
محفوظ از بلا بود اين دار مومنين/ طوفان به دور نوح نيايد در اين زمين/ از لطف حق، شرافت اين خاک را ببين/ يک در گشوده مي شود از خلد هشتمين
پرّند همچو طاير وحشي از آشيان/ أهل ديار خراسان همه يا صاحب الزمان/ هر يک گرفته اند به جاي دگر مکان/ پا در رکاب کن که گلستان شود جهان

تصويري از هنر مردم

هفت سين + يك صاد

حسينيه هاي شهر من (1)